Verhalen

Wat willen wij met onze jongeren?

Een leerling die zelfmoord pleegt omdat hij gepest wordt op school en een extremistische aanslag gepleegd door geradicaliseerde jongeren, wat hebben die voorvallen met elkaar gemeen?

Nederland vertoont twee weken lang het gedrag van een opgewonden teefje, we blaffen en keffen er op los. Vervolgens wijzen we in onze zoektocht naar schuld en oorzaak naar het onderwijs. Daar moet wat gebeuren. Drie maanden later hoor je niemand meer en ligt er ergens een protocol in een laatje. Tot het volgende voorval.

Onze jongeren groeien op in een ingewikkelde tijd. Door internet zijn ze op de hoogte van alles. Hoe gezellig is de wereld waar ze in opgroeien? Elke jaar besteden we 400 miljard euro aan wapens, kindsoldaten nemen overal toe, zo ook gewapende conflicten. We plegen roofbouw op de aarde, schrijnende armoe naast excessieve rijkdom, roofbouw en broeikaseffect. We laten de ene mens opereren aan zijn hart al is ie de 90 gepasseerd want hij woont hier en laten hele bevolkingsgroepen sterven aan Ebola want zij leven daar.

We leren jongeren door de eindeloze reclame die ze dagelijks via tv, internet en smartphones bereikt, dat ze van alles moeten hebben en zijn. Om mee te doen moeten ze de nieuwste telefoon, tablet, auto, kleren hebben en straks een mooie villa. Al op de basisschool is het meer een populariteitswedstrijd dan een ondersteunende inspirerende leeromgeving.

Vinden we het echt raar dat jongeren verharden, cynisch worden, egocentrisch worden?
Ouders moeten ook aan het plaatje voldoen dus de meesten werken zich een ongeluk om net aan de eindjes aan elkaar te kunnen knopen. Magnetronkinderen zijn gewoon geworden. Infostress valt ook de ouders aan via Facebook, Twitter, Youtube en de eindeloze mailstroom. Welke ouders maken nog dagelijks tijd voor individuele aandacht en goede gesprekken over het leven?

Dan moeten scholen dat gat maar opvullen. Docenten zouden wel willen maar kom op nou mensen: klassen van 30 leerlingen? Is er iemand die gelooft dat dat goed werkbaar is? Docenten zijn over het algemeen overwerkt. Het is al heel wat dat ze de klassen in durven en hun lessen voorbereiden. Maar eigenlijk verwachten we dat ze kunnen coachen, entertainen, orde houden, individuele begeleiding geven en nog even een vak doceren.

Daarnaast ook nog tijd en ruimte maken om met hun klassen echte gesprekken te voeren en te werken aan persoonlijke ontwikkeling…, dat is te veel gevraagd. Of niet…?

We zeggen allemaal dat we het anders willen. Stop het pesten! Begeleid jongeren in hun talentontwikkeling! Geef ze persoonlijke aandacht! Creëer maatschappelijke betrokkenheid! Help ze om betrokken en behulpzame burgers te worden!

Nou mensen hier is een nieuwsflash voor jullie. Dat betekent investeren. Tijd en geld.

Zes jaar geleden starten wij met een programma PeaceMasters. Dit programma helpt scholen en docenten om ruimte in de school te maken voor de leerling. Docenten krijgen een beetje training en gaan aan de slag met een digitale leeromgeving waarmee alle onderwerpen aan bod komen die jongeren bezig houden. Ze mogen vertellen wat ze voelen en ervaren door het gebruik van dialoogtechnieken en wat zie je? Binnen een paar lessen is er een verbondenheid die nog nooit eerder op scholen werd ervaren. Vanuit die veilige warme en inspirerende omgeving gaan jongeren aan de slag. Ze leren sociale vaardigheden (feedback geven en ontvangen, omgaan met groepsdruk et cetera) en ze gaan via projecten op een positieve manier bijdragen aan de wereld. Ze maken hun eigen leven leuker, ze pimpen hun leefomgeving en investeren in de wereld daarbuiten. Zodra je namelijk naar jongeren luistert ontdek je dat daar de hoop ligt voor onze toekomst. Doe nou niet alsof zij het probleem zijn maar haal die boter van je hoofd.

Wij zien dagelijks dat het kan. Dat het werkt. Dat scholen liefdevolle plekken kunnen zijn waar onze jongeren in geborgenheid kunnen zoeken naar zichzelf en hun plek in de wereld. Maar wel dankzij een stel idealisten (wij van PeaceMasters) en scholen die hier echt werk van maken. Zij investeren hier echt tijd, geld en energie in. Gelukkig zien we dat de scholen die meedoen ervaren dat deze investering zichzelf onmiddellijk terugverdient.

Maar ouders, politiek, roeptoeters en scholen van Nederland, vanzelf gaat het niet gebeuren. Doe dus mee en investeer in onze jongeren in plaats van ze onterecht af te branden.

Shrinath van Praag

PeaceMasters & Erasmus Universiteit

1c7632lF5Sb98u9Qc-1

Het honderdjarig bestaan van de Erasmus Universiteit wordt in het schooljaar 2013-2014 op vele manieren gevierd. Ook met opgestroopte mouwen. Met het project Erasmus 4 Rotterdam geeft de EUR een cadeau aan de Rotterdamse samenleving. Studenten en medewerkers zetten zich op vrijwillige basis in om een maatschappelijk initiatief uit te voeren.

Studentenvereniging Laurentius heeft toegezegd zich in te zetten voor stichting MasterPeace door 1200 uur vrijwilligerswerk te doneren. Op 2, 3 en 4 december zullen 60 studenten klaargestoomd worden om heuse PeaceMasters te worden. Vervolgens zullen deze PeaceMaster scholen in Rotterdam en omgeving afgaan om jongeren in beweging te krijgen zich in te zetten voor hun omgeving. Met hulp van de PeaceMasters is geen uitdaging te groot!

Blog van gastspreker

Op vrijdag 19 oktober 2012 ben ik op een middelbare school in Amsterdam, in samenwerking met  MasterPeace,  in gesprek gegaan met leerlingen over de impact van het politiewerk. De les werd gegeven in het kader van onder andere “de week van respect”. Wat maak je als politieman mee en welke impact heeft het op je. Ik wilde aan de leerlingen laten zien dat politiemensen/hulpverleners ook “net gewone mensen” zijn.

In een open en eerlijk gesprek hebben we besproken wat ik als politieagent had meemaakt en wat de impact van het werk op mij is geweest. Op sommige momenten was het best even emotioneel. Dit kwam zeker door de erg mooie en gerichte vragen die door de leerlingen werden gesteld. Zij hadden zich goed ingeleefd en wisten over welke materie het ging.

Vooral de vraag of er wel eens een collega van mij was doodgeschoten was een bijzonder moment. Ook voor mij blijft dit altijd een lastig moment. Over de dood van een collega praat je niet altijd even makkelijk. Tijdens het vertellen van het verhaal was het muisstil in de klas. En niet alleen voor mij was het een bijzonder moment, maar ook voor de leerlingen. Eigenlijk was het voor mij ook de eerste keer dat ik er zo openlijk over sprak. Ik was blij dat het bij deze leerlingen gewoon kon. Dit getuigd van respect!

Er was ook een mooie interactie tussen mij en de leerlingen. Op de vraag of zij wel eens met de politie te maken hadden gehad, kwam er een antwoord uit de klas dat je vaker hoort: “Als ik buiten ben met vrienden word ik altijd zo in de gaten gehouden. De politie rijdt dan vaak langs.”

Ik heb gevraagd of we de stelling konden omdraaien , dat de politie er niet altijd reed om hen in de gaten te houden, maar ook voor hun veiligheid. Daar had de jongen nog nooit over nagedacht. Ik vroeg ook aan de jongen of hij zijn hand wel eens had opgestoken naar een politieman. Gewoon om te groeten. Nee, niet alleen met een vinger, maar gewoon met vijf. Ik merk vaak in gesprekken met jongeren dat het lastig is om contact te maken met politiemensen, maar andersom is dat vaak hetzelfde. Soms lijkt het alsof we een andere taalspreken. En het mooie van deze dag was dat we nu wel dezelfde taal spraken. Samen waren we in gesprek over de dingen die ons bezig hielden.

Er werd uiteraard niet alleen gesproken over hele serieuze zaken! Nee, we hebben ook best veel gelachen om de humor die gewoon op straat te vinden is en de zaken die anders lopen dan gedacht. Ik heb geprobeerd om door mijn verhaal te vertellen en in de debat te gaan met jongeren van een middelbare school meer aandacht te krijgen voor het mooie vak van politieman en de impact van het werk. Ik kan denk ik wel zeggen, dat dit aan beide zijden mooie resultaten en wederzijds begrip heeft opgeleverd.

Ik wil MasterPeace, de school en de leerlingen bedanken voor deze mooie en bijzondere kans, om in de week van respect, mijn verhaal te komen vertellen.

Mijn streven is om dit vaker te kunnen doen om het respect voor politiemensen en andere hulpverleners te bevorderen.

 

Arthur van der Vlies

Voormalig politieagent

Voor meer informatie over Arthur en meer van zijn verhalen www.reflectieinblauw.nl